Zomerparkfeest
Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 16-11-2009  - Ik fietste net voor de afwisseling eens in de pikdonkere avond door het Julianapark. Naar de fitness met droge kop en terug. Met natte kop, maar wel fitter. Het park zag er wijds uit. Veel groter. Eindeloos bijna. In de verte ontwaarde ik lichtjes. Ik zag vanaf het fietspad niet eens de keien. De overkant van het park was helemaal niet te zien, laat staan de fontein. De lantaarnlichten van de kruising bij het affichebord voor de verkiezingen zijn ver weg. Alles lijkt wijdser 's avonds. Dat zie je ook op avondfoto's van het Zomerparkfeest. Een grote kijkende massa mensen. Het lijken er ook veel meer 's avonds. Ze kijken allemaal een kant op. Met kleurrijk verlichte gezichten. Velen met open monden. Vol verbazing. Vol bewondering. Starend naar de artiesten. Ook zo ver weg. Onbereikbaar. Dat komt omdat het artiesten zijn. Maar ook door het hoge podium. Als je er bij de opbouw voor staat dan merk je pas hoe hoog dat is. Je kunt nauwelijks de vloer van het podium aanraken. Als er een barrier voor staat dan al helemaal niet. Maar het komt ook door de avond. De donkerte maakt alles verder weg. Ik ben ook eens langs het rulle strand naar Katwijk gewandeld met vrienden. Een nachtwandeling. Eindeloos leek het. En wij maar lopen en tussendoor kletsen en filosoferen. En de lichtjes van het dorp komen nauwelijks dichterbij. Alles blijft ver weg. En ineens ben je er. En dan is het ook meteen licht. Eerst nog wat schemerochtend en dan echt klaarlichte dag. De eerste kop koffie is in een rustiek strandpaviljoen. Dichtbij. Het filosoferen houd dan ook op en een beetje rozig dommel je weg in een rieten ligstoel. Je gedachten ver weg. Klopt ook. Want je ogen zijn dicht en dan is alles donker en dus oneindig ver weg. Onbereikbaar. Ik heb nu mijn ogen open en ik tuur naar het scherm. Ik ben de laatste hand aan het leggen voor het verhaal in Club Zes op verkiezingswoensdag. Om negen uur. Het verhaal is gebaseerd op de lezing van Peter Achterberg. Ja, die socioloog van donderdag 27 augustus jongstleden. Op het Zomerparkfeest. Geprogrammeerd in Museum van Bommel van Dam. Ik was gegrepen door zijn verhaal. Zijn model. Zijn theorie. Ik mag het daar gaan vertellen. In mijn eigen woorden. Maar de gedachten over het nieuwe politieke landschap is hetzelfde. Ik hoop dat het niet te donker is in het café, want dan weet je het. Dan is het effect van het verhaal heel ver weg en onbereikbaar.