Zomerparkfeest
Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 30-11-2009  - Onze onderbuurman is jarig. Dubbel jarig zelfs. Tegelijk dertig jaar én vijftig jaar. Op één en hetzelfde moment. In 't Venein. Ik was net te laat uit Belgie terug om hem live te zien spelen. Maar ik heb wel wat van zijn instrumentarium mogen opruimen. En nog het wijnglas op zijn dubbele verjaardag mogen heffen. Met Bart en Dominique en Frans. Ik was trots. Ik ben nog steeds trots. Het Zomerparkfeest is ook trots, want we zijn heel vaak bij hem te gast. Soms tot laat in de avond en ook wel tot vroeg in de nacht. Vooral op de tweede donderdagen van de maand. Maar tussendoor ook wel. Als er een concertje is van toevallig langslopende artiesten. Of muziekvrienden van hem. Soms zijn we er ook als hijzelf er niet is. Maar dan ben je toch bij Bert. Zijn alomtegenwoordige geest waart dan nog rond. In het jazzcafe. Maar dat komt door zijn waardige stand-ins. Eigenlijk zijn het geen vervangers meer, maar zelf ook topgastheren. Zoals een Piet en een Frank. Ieder net zo eigen als Bert zelf. Bert van den Bergh heb ik voor het eerst gezien medio jaren tachtig. Op de kermis. Vanaf een bankje. Ik was onder de indruk. Ik wilde ook wel zo zijn als hij. Eigenlijk. Later zag ik hem ook op het Zomerparkfeest als toeschouwer. En nog later bij openingsacts als mede-organisator. Zoals die gedenkwaardige opening met Romeo. Toen heb ik al van dichtbij de meest typische bewegingen van deze romanticus mogen aanschouwen. Zijn zwaar beringde vingers raken met een lichte touch de microfoon. Bijna nauwelijks waarneembaar. Misschien raakt hij ze wel helemaal niet. Maar ik vermoed van wel. Maar dan werkelijk met de meest zachte aanraking. Zo subtiel. Soms zijn wijsvinger. Soms zijn middelvinger. Dat bepaalt hij. Hij alleen. Je weet dat elke vingerbeweging er een is die hij van haver tot gort beheerst. Tot in zijn tenen. Verstopt in tweekleurige krokodillenlederen puntschoenen. Bij wijze van spreken. Zijn oogleden sluiten zich zacht en worden nog mooier. Alsof hij langzaam in slaap is gevallen door zijn eigen melodie. Alsof je naast hem ligt op een satijnen divan en wegdommelt in gouden jaren. En er engeltjes om je heen zweven. Moddervette cherubijntjes. Ze zingen je zachtjes toe als je al helemaal weg bent. Halleluja. Maar dan op een manier die hij alleen kan zingen. Hallelujah, Halleluhuhujah.